Sztuka niezależności Penelopy Devereux w realiach dworu późnych Tudorów i wczesnych Stuartów

 


Życie lady Penelopy Devereux (1563-1607) jest wyjątkowym przykładem pozwalającym przyjrzeć się temu, jak w przełomowym momencie przechodzenia od epoki elżbietańskiej do jakobiańskiej przeplatały się kwestie płci, wpływu na politykę oraz zasad społecznych. Choć historia literatury przez długi czas traktowała ją powierzchownie – wyłącznie jako „Stellę”, czyli pasywną inspirację dla słynnego cyklu sonetów Astrophil and Stella (pol. Miłośnik gwizd i gwiazda) autorstwa sir Filipa Sidneya – rzeczywistość była znacznie ciekawsza. Penelopa nie wpisywała się w schemat milczącej, petrarkistowskiej muzy. Zamiast tego nauczyła się sprawnie funkcjonować w realiach sztywno ograniczającej kobiety XVI-wiecznej Anglii. Co istotne, cechy i role, które z założenia miały podporządkowywać kobiety – takie jak uroda, znajomość dworskiego savoir-vivre’u czy obowiązki wobec rodziny – przekształciła w narzędzia budowania własnej niezależności. Jej losy, opierające się na przymusowym, traktowanym czysto politycznie małżeństwie, wieloletniej relacji z Karolem Blountem oraz aktywnym uczestnictwie w politycznych dążeniach rodu Devereux, rozbijają utarty podział na kobiety bez skazy i te uchodzące za upadłe. Penelopa jawi się więc jako osoba świadomie kierująca swoim losem, która balansowała między osobistymi pragnieniami a oczekiwaniami otoczenia, zmuszając instytucje państwowe i kościelne do zderzenia się z własnymi podwójnymi standardami moralnymi i prawnymi.

Wyretuszowany domniemany portret Penelopy Devereux,
hrabiny Devonshire i lady Rich (ok. 1590)
autor: Nicholas Hillard

 
Aby dobrze zrozumieć postawę i działania Penelopy, trzeba spojrzeć na sytuację jej własnej rodziny. Jako córka Waltera Devereux, 1. hrabiego Essex, oraz Letycji Knollys, od urodzenia znajdowała się w samym centrum niepewnej polityki epoki Tudorów. Śmierć ojca w 1576 roku i głośny, budzący kontrowersje ślub matki z Robertem Dudleyem, hrabią Leicester, mocno skomplikowały jej pozycję na dworze. W czasach elżbietańskich pozycję rodziny podnosiło się m.in. poprzez odpowiednie wydawanie za mąż kobiet, traktując je jak swoisty kapitał. Bardzo dobrze widać to na przykładzie negocjacji ślubnych Penelopy z Robertem Riche’em, 3. baronem Rich, do których doszło w 1581 roku. Małżeństwo to, zaaranżowane przez jej opiekuna Henryka Hastingsa, 3. hrabiego Huntingdon, miało chłodny charakter finansowo-polityczny, a sama Penelopa głośno protestowała przeciwko niemu i próbowała się mu sprzeciwiać. Związek ten oznaczał w praktyce prawną instytucjonalną przemoc – zgodnie z ówczesną zasadą kuwertury, kobieta po ślubie traciła odrębną podmiotowość prawną na rzecz męża. Mimo że w świetle prawa stała się niewidzialna, kolejne lata jej życia pokazały jasno, że jej niezależne myślenie i zdolność wpływania na politykę pozostały nienaruszone.
 
Równie ważnym elementem w zrozumieniu sprzeczności między jej wizerunkiem publicznym a życiem prywatnym jest sposób, w jaki ukazał ją sir Filip Sidney w cyklu Astrophil and Stella, powstałym około 1582 roku, niedługo po jej ślubie z lordem Riche’em. Utwór ten uwiecznił ją jako ideał cnoty i niedostępnej miłości. Zgodnie z tradycją petrarkizmu ukochana miała milczeć i służyć jedynie jako tło dla emocjonalnych przeżyć poety. Jednak bardziej dociekliwe i nowsze odczytania tego dzieła wskazują, że Penelopa wcale nie była tylko biernym tłem dla tych wierszy, lecz brała czynny udział w dworskiej grze, którą sonety opisują. W tekstach tych wyłania się postać kobiety błyskotliwej, o trzeźwym osądzie i dużej niezależności emocjonalnej. Zgadzając się na odgrywanie roli Stelli, Penelopa świadomie kształtowała swój wizerunek. Używała statusu legendarnej muzy jako swoistej tarczy przed trudną i często przemocową codziennością u boku męża, uważanego za surowego purytanina. Postać „Stelli” stała się dla niej przemyślaną maską – poetycką kreacją, która dawała jej znacznie większą swobodę swobodnego poruszania się w świecie dworskim Elżbiety I. 

Wyretuszowany domniemany portret sióstr Devereux,
Doroty i Penelopy (ok. 1581); obecnie portret znajduje się
w Longleat House w hrabstwie Wiltshire.
autor nieznany

 
Jednak najbardziej wyrazistym przejawem niezależności Penelopy okazała się jej relacja z Karolem Blountem, 8. baronem Mountjoy (późniejszym hrabią Devonshire). Związek ten, nawiązany pod koniec lat 80. XVI wieku i owocujący narodzinami pięciorga dzieci, stanowił tajemnicę poliszynela, która bez ogródek podważała ówczesne zasady moralne. Choć na dworze romanse arystokratek nie były rzadkością, relację Penelopy i Karola wyróżniała niezwykła trwałość i brak ukrywania się przed światem. Ten etap jej życia był w praktyce systematycznym podważaniem patriarchalnych zasad małżeństwa. Żyjąc w faktycznym, wybranym przez siebie drugim związku, a zarazem formalnie pozostając żoną Roberta Richa, Penelopa pokazywała ułomność elżbietańskiego prawa w kwestiach rozpadu małżeństwa oraz wolności decydowania o własnym ciele. Jej postępowanie nie wynikało jedynie z nagłego porywu serca, lecz była to przemyślana i konsekwentna kontestacja traktowania kobiet jak przedmiotu transakcji. Przez długie lata udawało jej się utrzymać mocną pozycję dworską mimo nietypowej sytuacji życiowej. Dowodzi to, że jej osobisty urok oraz polityczne znaczenie, wynikające w dużej mierze z faktu, że była siostrą królewskiego faworyta, Roberta Devereux, 2. hrabiego Essex, ważyły więcej niż społeczna krytyka jej potępianych relacji.
 
Wpływ polityczny Penelopy ujawnił się najpełniej i w najbardziej niebezpieczny sposób w trakcie kariery i późniejszego upadku jej brata, hrabiego Essex. Penelopa nie była jedynie biernym świadkiem działań jego stronnictwa, lecz odgrywała rolę kluczowego stratega oraz łączniczki. Jej talent do dyplomacji ujawnił się zwłaszcza w tajnej korespondencji prowadzonej w latach 90. XVI wieku z królem Szkocji, Jakubem VI. Widząc, że panowanie Elżbiety I zmierza ku końcowi, Penelopa wraz z bratem starała się zagwarantować sobie bezpieczną pozycję u progu nowej epoki poprzez budowanie relacji z przyszłym monarchą. Jej powiernicze listy do Jakuba, nierzadko pisane szyfrem, świadczą o doskonałej orientacji w międzynarodowej polityce oraz mechanizmach dworskiego patronatu. Miała wielki udział w podtrzymywaniu dobrych relacji stronnictwa hrabiego Essex ze szkockim dworem, kreując się na wierną sojuszniczkę przyszłego władcy w czasach, gdy na dworze Elżbiety panowała coraz większa nieufność.

Angielski dworzanin i dyplomata, sir Filip Sidney, autor
cyklu sonetów Astrophil and Stella  Jest to pochodząca
z XVIII wieku kopia oryginalnego portretu  namalowanego
około 1576 roku przez niderlandzkiego
malarza, Antonisa Mora. 

 
Przełomem w życiu Penelopy okazał się rok 1601, kiedy doszło do nieudanego buntu hrabiego Essex i jego egzekucji. W trakcie rewolty przebywała w rezydencji Essex House, otwarcie wspierając działania brata. Po klęsce zrywu trafiła na przesłuchanie przed Tajną Radę, podczas którego wykazała się niezwykłym opanowaniem i zimną krwią. W momencie gdy inni uczestnicy spisku załamywali się w śledztwie, ona potrafiła umiejętnie balansować między uległością a stanowczością. W słynny sposób odwoływała się do wspaniałomyślności królowej, jednocześnie dając do zrozumienia, że jej wsparcie dla brata wynikało z głębokiego poczucia obowiązku rodzinnego – wartości bardzo cenionej w epoce Tudorów. Mimo że na krótko trafiła do aresztu domowego, zdołała przetrwać ten kryzys i ostatecznie powróciła do łask po wstąpieniu na tron Jakuba I w 1603 roku, co stanowi najlepszy dowód jej wybitnych umiejętności przetrwania na dworze. Przejście od roli siostry ściętego zdrajcy do pozycji jednej z najbardziej wpływowych dam na nowym dworze jakobiańskim potwierdziło jej niezastąpioną pozycję w dworskim środowisku.
 
Początek panowania Jakuba I przyniósł Penelopie czas wyjątkowo silnych wpływów. Królowa Anna Duńska, żona nowego monarchy, odnalazła w niej bratnią duszę – kobietę o wysokiej kulturze, szerokich horyzontach i podobnym zachwycie dla olśniewających dworskich widowisk. Penelopa wzięła udział m.in. w słynnej maskaradzie Bena Jonsona The Masque of Blackness z 1605 roku, która oddawała ducha estetycznego dworu Stuartów. W tych spektaklach nie pełniła roli biernej obserwatorki, lecz była aktywną uczestniczką budowania wizerunku nowej dynastii. Ten pomyślny okres nie trwał jednak długo, gdyż nierozwiązane sprawy prywatne w końcu zderzyły się z oporem struktur państwowych i kościelnych. W 1605 roku Penelopa i lord Robert Rich uzyskali prawną separację a mensa et thoro (od stołu i łoża), która jednak w świetle prawa nie dawała możliwości ponownego ślubu. Wbrew zakazom prawnym i religijnym Penelopa poślubiła Karola Blounta – który po sukcesach w Irlandii powrócił jako hrabia Devonshire – podczas prywatnej ceremonii odprawionej przez ich kapelana, Wilhelma Lauda (późniejszego arcybiskupa Canterbury). Tą decyzją przekroczyli granicę, której jakobiańskie władze nie mogły zignorować. Król Jakub, choć prywatnie darzył parę sympatią, stanowczo bronił nienaruszalności prawa boskiego oraz autorytetu Kościoła. Ślub uznano za nielegalny, a nowożeńców wydalono z dworu. Wywołany skandal, podsycany ostrymi atakami ze strony arcybiskupa Ryszarda Bancrofta, skupiał się na potępieniu samowoli tego związku. Oficjalne odrzucenie Penelopy w tym okresie pokazuje, jak państwo starało się przywrócić kontrolę nad kobietą, która zbyt skutecznie wykorzystywała luki w obowiązującym systemie społecznym.

Strona tytułowa egzemplarza Astrophil and Stella. Sonety krążyły
w obiegu rękopiśmiennym jeszcze zanim w 1591 roku ukazało się
ich pierwsze wydanie. Ta konkretna edycja zawierała dziesięć
pieśni Filipa Sidneya, przedmowę Tomasza Nashe'a oraz utwory
innych poetów, w tym Tomasza Campiona, Samuela Daniela
i Edwarda de Vere'a, 17. hrabiego Oksfordu. 
źródło: Uniwersytet w Edynburgu

 
Skutki zawartego w 1605 roku małżeństwa doskonale pokazują, jak wąskie były granice przywilejów stanowych w zderzeniu ze sztywnym dogmatyzmem instytucji państwowych i kościelnych. Karol Blount, choć był człowiekiem o wybitnych zasługach wojskowych oraz politycznych, nie uniósł ciężaru społecznej hańby i zmarł w kwietniu 1606 roku zaledwie niecały rok po ślubie. Ostatnie miesiące życia Penelopy upłynęły w cieniu osamotnienia i utraty wysokiej pozycji dworskiej, na którą pracowała przez całe dekady. Mimo to, nawet w okresie popadnięcia w niełaskę, pozostawała postacią niezwykle wyrazistą. Jej śmierć w 1607 roku była symbolicznym domknięciem pewnego rozdziału w historii. Pochowano ją bez ceremoniału heraldycznego i oprawy należnej damie jej stanu, w czym można dostrzec celowe dążenie władz do wymazania pamięci o kobiecie, która odważyła się w tak jawny sposób sformalizować swoją niezależność.
 
Z dzisiejszej perspektywy badawczej postać Penelopy Devereux wymaga odrzucenia uproszczonej narracji o „upadłych kobietach”. Przez całe wieki historycy i biografowie oceniali jej losy głównie w kategoriach moralnego upadku bądź romantycznego dramatu. Trzeźwa analiza dowodzi jednak, że to, co nazywano jej „wykroczeniami”, było w gruncie rzeczy przemyślaną odpowiedzią na system prawny, który niemal całkowicie uniemożliwiał kobietom dążenie do osobistego szczęścia czy bezpośredni udział w polityce. Jej wieloletnia relacja z Karolem Blountem nie stanowiła powierzchownego romansu, lecz była trwałym, głębokim związkiem domowym podważającym ówczesną definicję małżeństwa. W czasach, gdy zamążpójście służyło przede wszystkim pomnażaniu majątku i łączeniu wpływów, konsekwentny wybór partnerstwa opartego na uczuciu i wzajemnym oddaniu był ze strony Penelopy zdecydowanym, wczesno-feministycznym aktem sprzeciwu. Dodatkowo rola Penelopy w stronnictwie rodu Devereux skłania do ponownej oceny sposobu funkcjonowania elit politycznych schyłku epoki Tudorów. Badacze często skupiają uwagę na męskich liderach tamtego okresu – jak hrabia Essex, Robert Cecil czy Walter Raleigh – pomijając kobiety, bez których sprawne działanie tych sieci wpływów byłoby niemożliwe. Penelopa była jedną z głównych projektantek politycznych posunięć swojej rodziny. Jej wysokie wykształcenie – objawiające się zarówno w znajomości języków obcych, jak i w umiejętności trafnego odczytywania intryg dworskich – czyniło z niej niezwykle skuteczną dyplomatkę. Fakt, że król Jakub I nie przerwał z nią korespondencji nawet po straceniu jej brata, wyraźnie wskazuje, że traktował ją jako samodzielną postać polityczną, a nie jedynie jako dodatek do hrabiego Essex.

Sir Karol Blount, 8. hrabia Mountjoy (ok. 1594)
autor nieznany

Również literacki wizerunek Penelopy jako „Stelli” wymaga krytycznego, bardziej zniuansowanego spojrzenia. Choć cykl sonetów sir Filipa Sidneya zajmuje fundamentalne miejsce w kanonie literatury angielskiej, należy go odczytywać w kontekście autentycznych realiów życiowych Penelopy. Petrarkistowska muza jest w swej naturze statycznym obiektem chwalonym przez poetę. Penelopa była tymczasem osobą pozostającą w ciągłym ruchu – stale obecną w świecie dworskim, zarządzającą majątkiem, prowadzącą ryzykowną działalność wywiadowczą i wychowującą liczne dzieci w dwóch odrębnych domach. Ten wyraźny kontrast między poetycką „Stellą” a realną damą dworu ujawnia słabości renesansowej konwencji poetyckiej. Pokazuje, że idealizowana postać kobieca w sonetach była jedynie literacką konstrukcją służącą męskiej autoekspresji i intelektualnym poszukiwaniom nierzadko w całkowitym oderwaniu od rzeczywistych doświadczeń samej kobiety.
 
Podsumowując, lady Penelopa Devereux zapisuje się jako jedna z najbardziej fascynujących i wielowymiarowych postaci angielskiego odrodzenia. Jej życiorys skupia w sobie kluczowe napięcia epoki zawieszonej między surowym porządkiem dawnych czasów a nowożytnym pędem do indywidualizmu. Przyjmując krytyczny punkt widzenia, widzimy w niej osobę, która kategorycznie odmówiła ograniczania się do narzuconych ról córki, podporządkowanej żony czy poetyckiej muzy. Potrafiła wykorzystać teatr dworski do kreowania tożsamości odpowiadających jej własnym celom niezależnie od tego, czy odgrywała rolę niedostępnej Stelli, zręcznej polityczki, czy nieuległej partnerki. Walcząc o wolność w życiu prywatnym i publicznym, ściągnęła na siebie ostatecznie środowiskowy upadek, jednak przy okazji ujawniła podwójne standardy społeczeństwa, które z jednej strony wielbiło kobiecą piękność i umysł, z drugiej zaś systemowo spychało je na margines. Penelopa nie była bierną ofiarą swoich czasów, lecz potrafiła nad nimi panować, a jej historia do dziś podważa utarte wyobrażenia o pozycji kobiet i władzy we wczesnej nowożytności. Pokazała jednoznacznie, że nawet w najbardziej opresyjnych realiach ludzka niezależność potrafi wywalczyć dla siebie przestrzeń oporu, co czyni ją niezwykle cennym obiektem dalszych badań historycznych i literaturoznawczych.

Monument znajdujący się w kościele świętego
Wawrzyńca w Snarford (Lincolnshire), upamiętniający
Frances Wray i jej drugiego męża Roberta Richa,
hrabiego Warwick (zm. 1619). Penelopa Devereux była
jego pierwszą żoną, z którą rozwiódł się w 1605 roku.
autor: Richard Croft

Głębię biografii Penelopy dodatkowo podkreśla jej przemożny wpływ na całe pokolenie twórców piszących już po śmierci Sidneya w 1586 roku. Dla poetów takich jak Henryk Constable, Samuel Daniel czy Jan Ford, Penelopa nadal pozostawała cenioną patronką oraz inspiracją. Autorzy ci nie powielali już tylko schematycznych konwencji petrarkistowskich z lat 80. XVI wieku, lecz wchodzili w relację z dojrzałą kobietą, która wyrosła na czołową postać jakobiańskiego dworu. W późniejszych dramatach Jana Forda, w tym w dziele Złamane serce, znawcy literatury dopatrują się wyraźnych nawiązań do skomplikowanego i pełnego napięć małżeństwa Penelopy. To przejście od wyidealizowanej muzy do złożonej, cierpiącej, lecz nieujarzmionej bohaterki teatru epoki karolińskiej świadczy o tym, że autentyczne doświadczenie życiowe Penelopy poszerzyło horyzonty angielskiej literatury. Wymusiła ona porzucenie czystych abstrakcji na rzecz głębi psychologicznej oraz zamianę utartych symboli w prawdziwe, żywe jednostki.
 
W wymiarze historii prawa ślub Penelopy z Karolem Blountem z 1605 roku oraz wyroki, które wydał później trybunał kościelny Court of Arches, stanowią jedno z najbardziej wyrazistych studiów przypadku w badaniach nad ewolucją angielskiego prawa rodzinnego. Wydarzenie to jaskrawo wyeksponowało konflikt pomiędzy prawem zwyczajowym, skupionym przede wszystkim na prawach własności i sukcesji majątkowej, a prawem kanonicznym, nieustannie chroniącym sakramentalne pojęcie nienaruszalności małżeństwa. Śmiałe dążenie Penelopy do nadania jej relacji z Karolem sankcji prawnej było prostym uderzeniem w wyłączność Kościoła na decydowanie o moralnej stronie związków. Mimo że w wymiarze prawnym poniosła porażkę, odwaga tego kroku otworzyła drogę do późniejszych debat nad wprowadzeniem rozwodów cywilnych oraz uregulowaniem statusu dzieci pozamałżeńskich. Ostateczne zabezpieczenie losu pięciorga dzieci, które urodziła ze związku z Karolem, wymagało skomplikowanych zabiegów prawnych i ogromnej determinacji samego Karola. Sytuacja ta pokazuje wymownie, jak elity stanowe potrafiły wykorzystywać swoje wpływy do neutralizowania rygorystycznych, obyczajowych przepisów.

Wyretuszowany portret 'nieznanej damy', prawdopodobnie
Penelopy, lady Rich (ok. 1589)
autor: Nicholas Hillard

Zaawansowane badania naukowe pozwalają ujmować postać Penelopy Devereux jako postać pogranicza – człowieka żyjącego na styku dwóch epok: tudorowskiej i stuartowskiej, na granicy feudalizmu i nowoczesności, a także łączącego rolę uległej przedstawicielki arystokracji z postawą bezkompromisowej reformatorki. Jej biografia wyraźnie pokazuje, że utrwalony w dawnej historiografii wizualny obraz „elżbietańskiego świata” wcale nie był spójny ani jednoznaczny. Przeciwnie – stanowił pole nieustannych tarć i negocjacji, w których kobiety formatu Penelopy znajdowały się w samym centrum wydarzeń. Analiza jej losów to jednocześnie analiza samych mechanizmów władzy, widocznych zarówno w sprawach państwowych, jak i w najbardziej prywatnych sferach życia. Wyłania się z niej postać kobiety, która w równym stopniu ulegała realiom swoich czasów, co współtworzyła ich oblicze. Jej stała obecność w pamięci kulturowej – nie tylko jako literacka Stella z poezji sir Filipa Sidneya, lecz przede wszystkim jako niezależna jednostka o ogromnym znaczeniu politycznym i osobistym – umacnia jej pozycję jednej z najważniejszych projektantek nowożytnego wzorca kobiecej tożsamości. Jej historia to opowieść o nieustannym sprzeciwie nie w formie otwartego buntu, lecz w wymiarze cichej i konsekwentnej odmowy podporządkowania się regułom narzucanym przez ograniczające ją instytucje. Taki przebieg jej życia potwierdza potrzebę wielowymiarowego podejścia do historii, która potrafi oddać pełną złożoność nowożytnego człowieka, a zwłaszcza arystokratki, której rzeczywisty wpływ manifestował się najmocniej tam, gdzie społecznie narzucano jej milczenie.

Bibliografia:

1. Daybell J., McLean‑Fiander K.: The Correspondence of Lady Penelope Rich. Oksford: Cultures of Knowledge / University of Oxford, 2013.
2. Lee S.: Penelope Rich. Londyn: Smith, Elder & Co., 1896. (Biogram w Dictionary of National Biography, tom 48).
3. Rawson M. S.: Penelope Rich and Her Circle. Londyn: Hutchinson & Co., 1911.
4. Varlow S.: The Lady Penelope: The Lost Tale of Love and Politics in the Court of Elizabeth I. Londyn: Welbeck Publishing Group, 2007.

 

Ⓒ Agnieszka Różycka