Spór o dopełnienie małżeństwa: jak historycy oceniają dziewictwo Katarzyny Aragońskiej i jego znaczenie dla prawowitości sukcesji Tudorów

 


 
Małżeństwo Katarzyny Aragońskiej i Henryka VIII, zawarte 11 czerwca 1509 roku, przedstawiano na angielskim dworze jako coś więcej niż zwykły sojusz polityczny. Wizerunek Katarzyny – ubranej w biel, z rozpuszczonymi włosami, symbolami nienaruszonej czystości – miał podkreślać, że nowa królowa wnosi do dynastii Tudorów nie tylko prestiż, lecz także moralną nieskazitelność. Jednak nad tym idealizowanym obrazem unosił się cień jej wcześniejszego, krótkiego małżeństwa z Arturem, księciem Walii i starszym bratem Henryka, który zmarł w 1502 roku. Pytanie, czy Katarzyna była dziewicą, gdy poślubiła Henryka, stało się jednym z najbardziej spornych zagadnień XVI wieku – nie z powodu sensacji, lecz dlatego, że od odpowiedzi zależały losy angielskiej reformacji. Analiza tego problemu wymaga połączenia wiedzy z zakresu prawa kanonicznego, medycyny wczesnonowożytnej, dyplomacji europejskiej oraz psychologii kobiety, której tożsamość była nierozerwalnie związana z ideą moralnej czystości. Teza przedstawiona w niniejszym tekście zakłada, że choć nie da się dziś ustalić prawdy biologicznej, to dostępne świadectwa – głęboka religijność Katarzyny, treść papieskiej dyspensy z 1503 roku oraz niespójności w zeznaniach podczas „Wielkiej Sprawy Króla” – wskazują, iż jej zapewnienia o dziewictwie były szczere, a nie politycznie wykalkulowane.

Największa znana miniatura przedstawiająca Katarzynę Aragońską.
Wyróżnia się ona na tle pozostałych jej portretów. Istnieją bowiem jeszcze
trzy inne miniatury, lecz dwie z nich to jedynie okrągłe kopie tego
pierwowzoru, a trzecia najprawdopodobniej została wykonana jako pendant
do portretu samego Henryka VIII. Niniejszy portret jest wyjątkowy, ponieważ
artysta ukazał na nim również dłonie Katarzyny, co jest elementem
niespotykanym w innych jego pracach, gdyż malarz zazwyczaj ograniczał się
do pokazania jedynie głowy i ramion. Charakterystyczne dla jego stylu były
jednolite, błękitne tła obwiedzione złotą linią. Ten sposób malowania portretów
przejęli niektórzy późniejsi artyści, jak na przykład Nicholas Hilliard,
i utrzymywali go aż do XVII wieku. 
autor: Lucas Horenbout (1525-1526)

 
Aby zrozumieć wagę tego pytania, trzeba wrócić do małżeństwa Katarzyny i Artura. Para pobrała się w listopadzie 1501 roku: piętnastoletni następca tronu i niemal szesnastoletnia infantka Hiszpanii mieli wzmocnić młodą dynastię Tudorów poprzez związek z potężną monarchią Trastámarów. Po ceremonii w katedrze świętego Pawła odbył się tradycyjny obrzęd „położenia do łoża” – publiczny rytuał, który miał symbolicznie potwierdzić zdolność małżeństwa do wydania potomstwa. Relacje ambasadorów i dworzan sugerują, że młodzi spędzili razem kilka nocy, zanim udali się do Ludlow, gdzie Artur miał pełnić funkcję księcia Walii. To właśnie pięć miesięcy spędzonych w Ludlow stało się później przedmiotem niekończących się spekulacji. Zwolennicy tezy o skonsumowaniu małżeństwa wskazują na wiek i zdrowie młodych małżonków oraz na społeczne oczekiwania epoki. Najczęściej przywoływanym argumentem jest rzekoma przechwałka Artura z poranka po pierwszej nocy, gdy miał powiedzieć, że „był tej nocy w samym środku Hiszpanii”. Jednak krytyczna analiza tej anegdoty podważa jej wiarygodność. Tego typu żarty były typowym elementem dworskiej kultury męskości, często wymyślanym przez otoczenie księcia, by podkreślić jego witalność. Tymczasem współczesne opisy przedstawiają Artura jako chłopca słabego, chorowitego, być może od dawna zmagającego się z dolegliwościami, które później doprowadziły do jego śmierci.
 
Kwestia prawna pojawiła się niemal natychmiast po śmierci Artura. Henryk VII, niechętny do zwrotu ogromnego posagu Katarzyny i pragnący utrzymać sojusz z Hiszpanią, zaproponował, by poślubiła jego drugiego syna, przyszłego Henryka VIII. Na drodze stała jednak poważna przeszkoda: prawo kanoniczne zakazywało małżeństwa z wdową po bracie. Księga Kapłańska mówiła wyraźnie, że taki związek jest „nieczystością” i prowadzi do „bezpotomności”. Aby obejść ten zakaz, konieczna była papieska dyspensa. Bulla Juliusza II z 1503 roku została sformułowana w sposób celowo niejednoznaczny: dopuszczała małżeństwo nawet wtedy, gdy wcześniejszy związek Katarzyny „być może” został skonsumowany. Słowo to bywa interpretowane jako dowód winy, lecz w rzeczywistości było standardową formułą prawną, mającą zabezpieczyć ważność przyszłego małżeństwa niezależnie od faktów. Katarzyna i jej matka, królowa Izabela Kastylijska, konsekwentnie utrzymywały, że małżeństwo z Arturem nie zostało dopełnione. Dla Izabeli – władczyni znanej z żarliwej pobożności – sugestia, że jej córka mogłaby skłamać w tak fundamentalnej sprawie, była nie tylko zniewagą, lecz także obrazą wobec Boga. W ich oczach dziewictwo Katarzyny było nie tylko kwestią moralną, ale również elementem tożsamości i honoru dynastii.

Portret Henryka VIII wykonany przez Meynnarta Wewycka
około 1509 roku, powstały w czasie jego ślubu
z Katarzyną Aragońską. 

 
W latach 20. XVI wieku kwestia dziewictwa Katarzyny Aragońskiej nabrała dramatycznego znaczenia. Henryk VIII, coraz bardziej zdesperowany z powodu braku męskiego dziedzica i zafascynowany Anną Boleyn, rozpoczął starania o unieważnienie małżeństwa. Fundamentem jego argumentacji było twierdzenie, że związek z Katarzyną naruszał prawo Boże – prawo, którego nawet papież nie mógł zmienić. Cała konstrukcja „Wielkiej Sprawy Króla” opierała się więc na założeniu, że Katarzyna współżyła z Arturem, swoim pierwszym mężem. To doprowadziło do niezwykłego procesu w klasztorze dominikanów w Blackfriars w Londynie w 1529 roku. Proces dotyczył stwierdzenia nieważności małżeństwa, podczas którego intymność królowej stała się przedmiotem publicznej oceny. Widok Katarzyny klęczącej przed Henrykiem i błagającej go, by spojrzał w swoje sumienie, należy do najbardziej przejmujących scen w historii Tudorów. Jej przemówienie było nie tylko emocjonalne, ale i niezwykle precyzyjne retorycznie. Katarzyna przypomniała królowi, że w dniu ich ślubu „zastał ją prawdziwą dziewicą”. To nie była drobna deklaracja – to było zakwestionowanie pamięci i uczciwości samego Henryka. Gdyby kłamała, ryzykowałaby nie tylko reputację, lecz także zbawienie swojej duszy. Jako kobieta głęboko religijna, nosząca pod królewskimi szatami habit III Zakonu świętego Franciszka, nie mogłaby pogodzić takiego kłamstwa z własnym sumieniem.
 
Dowody przedstawione przeciwko niej były w dużej mierze oparte na wspomnieniach dworzan, którzy w Ludlow przebywali trzy dekady wcześniej. Ich relacje – o rzekomych przechwałkach Artura czy stanie pościeli – były wyraźnie ukształtowane przez polityczną atmosferę lat 20. XVI wieku i chęć przypodobania się królowi. Zeznania takich osób jak książę Norfolk czy hrabia Shrewsbury odzwierciedlały raczej interesy chwili niż fakty. Tymczasem świadectwa hiszpańskiej świty Katarzyny – jej lekarza, dam dworu i kapelanów – konsekwentnie potwierdzały jej wersję. Opisywali Artura jako chłopca zbyt słabego i niedojrzałego, by mógł wypełnić obowiązki małżeńskie. Hiszpańska perspektywa jest tu kluczowa: Izabela Katolicka była znana z rygorystycznej kontroli nad wychowaniem i moralnością swoich córek. Gdyby wiedziała, że Katarzyna nie jest dziewicą, dyplomacja dotycząca dyspensy z 1503 roku wyglądałaby zupełnie inaczej. Hiszpania nie miała żadnego interesu w ukrywaniu faktu, który mógłby w przyszłości doprowadzić do katastrofy politycznej. Z punktu widzenia fizjologii argument o nieskonsumowaniu małżeństwa również zyskuje na wiarygodności. W XVI wieku dojrzewanie chłopców następowało później niż dziś – często dopiero około szesnastego lub siedemnastego roku życia. Artur, mający piętnaście lat w chwili ślubu i opisywany jako delikatny, mógł być po prostu fizycznie niezdolny do współżycia, zwłaszcza jeśli już wtedy zmagał się z chorobą, która kilka miesięcy później doprowadziła do jego śmierci. Dodatkowo pierwsze noce małżeńskie w rodzinach królewskich często odbywały się pod presją, w warunkach dalekich od prywatności. Zima w Ludlow była surowa, a młodzi małżonkowie często przebywali w oddzielnych komnatach, otoczeni służbą i opieką medyczną. Intymność była luksusem, którego książę i księżna Walii mogli po prostu nie mieć.

Artur Tudor, książę Walii powszechnie uważa się, że ten
portret  jest jedynym zachowanym wizerunkiem księcia
wykonanym za jego życia. Portret powstał
najprawdopodobniej około 1500 roku w jednej
z angielsko-flamandzkich pracowni malarskich. 

 

Najbardziej przekonujący pozostaje jednak psychologiczny wymiar obrony Katarzyny. Przez lata trwania procesu o unieważnienie małżeństwa ani razu nie zmieniła swojej wersji wydarzeń. Nawet gdy została oddzielona od córki, Marii, i zesłana do odległych, wilgotnych rezydencji, nie ustąpiła. Gdyby przyznała, że małżeństwo z Arturem zostało skonsumowane, mogłaby zapewnić sobie spokojne życie i ochronę dla Marii. Jej odmowa – mimo ogromnych osobistych kosztów – świadczy o głębokim przekonaniu, że mówi prawdę. W XVI-wiecznym świecie prawda była kategorią absolutną, a kłamstwo w sprawach sakramentalnych oznaczało duchową katastrofę. Jej ostatni list do Henryka, napisany tuż przed śmiercią w 1536 roku, ponownie podkreślał jej status „prawdziwej żony”. Ta konsekwencja charakteru jest jednym z najmocniejszych argumentów na jej korzyść. Zwolennicy tezy o konsumpcji małżeństwa – wśród nich historycy tacy jak David Starkey – twierdzą, że Henryk VIII nie dałby się oszukać w tak fundamentalnej kwestii. Według nich, gdyby odkrył, że Katarzyna nie była dziewicą, zareagowałby znacznie wcześniej. Jednak argument ten zakłada, że młody, zakochany i niedoświadczony Henryk potrafiłby rozpoznać różnicę lub chciałby wywołać skandal w pierwszych latach politycznie kluczowego małżeństwa. W rzeczywistości Henryk przez wiele lat przyjmował słowa Katarzyny bez zastrzeżeń. Dopiero brak męskiego następcy i fascynacja Anną Boleyn skłoniły go do reinterpretacji Pisma i własnej historii małżeńskiej. Jego „odkrycie”, że żył w grzechu, było wygodnym narzędziem politycznym, a nie nagłym przebłyskiem teologicznej świadomości.
 
Kluczowa pozostaje również analiza klauzuli w papieskiej dyspensie z 1503 roku. W prawie kanonicznym małżeństwo stawało się nierozerwalne dopiero po konsumpcji. Jeśli Katarzyna i Artur jedynie wymienili przysięgi, ich związek był ratum sed non consummatum – ważny, lecz nieskonsumowany. W takim przypadku przeszkoda powinowactwa była znacznie słabsza, a według niektórych interpretacji nie obowiązywała wcale. Włączenie słowa forsan (możliwe) było typowym zabezpieczeniem prawnym, mającym chronić przyszłe potomstwo Henryka VIII przed ewentualnymi sporami o legitymizację. Nie było to stwierdzenie faktu, lecz wyraz ostrożności. Katarzyna wielokrotnie podkreślała, że klauzula ta była zbędna, ponieważ jej pierwsze małżeństwo nigdy nie zostało dopełnione, a więc zakaz z Księgi Kapłańskiej nie miał zastosowania. Ocena zeznań składanych podczas procesu w Blackfriars wymaga uwzględnienia, jak silnie pojęcie „prawdy” w epoce Tudorów było powiązane z płcią i hierarchią społeczną. W sądzie większą wagę przyznawano głosom angielskich arystokratów niż świadectwom hiszpańskich dam dworu Katarzyny mimo że to właśnie one towarzyszyły jej w sytuacjach najbardziej prywatnych. Ich zgodne zapewnienia o dziewictwie Katarzyny zostały odrzucone jako stronnicze, choć zeznania angielskich lordów były równie mocno obciążone polityczną lojalnością wobec Henryka. Proces nie miał na celu ustalenia prawdy, lecz stworzenie pozorów legalności dla decyzji króla, który pragnął nowego małżeństwa. W takim klimacie opowieści o Arturze wychodzącym z komnaty małżeńskiej „wyczerpanym i spragnionym” stały się elementem dworskiej narracji – bardziej literackim niż faktograficznym, dostosowanym do oczekiwań wobec męskości i do politycznych potrzeb Henryka.

Proces królowej Katarzyny Aragońskiej - obraz autorstwa
Henry'ego Nelsona O'Neila, powstały w latach 1846-1848.

 
Współczesne badania przesunęły akcent z biologii na znaczenie symboliczne. To, czy doszło do fizycznego aktu, jest dziś mniej istotne niż fakt, że Katarzyna uważała się za dziewicę w sensie religijnym i prawnym. Ta wewnętrzna pewność była fundamentem jej oporu. Dla niej dziewictwo nie było jedynie stanem ciała, lecz stanowiło podstawę jej tożsamości jako prawowitej królowej Anglii i matki przyszłego monarchy. Gdyby nie była dziewicą, jej małżeństwo z Henrykiem byłoby nieważne, jej córka pozbawiona praw, a jej dusza zagrożona. Trudno wyobrazić sobie, by kobieta o tak głębokiej pobożności mogła przez lata podtrzymywać świadome kłamstwo. Co więcej, brak jakichkolwiek oznak ciąży podczas pięciu miesięcy spędzonych z Arturem – w kontraście do licznych, choć często tragicznych ciąż z Henrykiem – sugeruje, że oba związki różniły się zasadniczo pod względem fizycznym. Debata dotyczy również interpretacji dwóch fragmentów Biblii: zakazu z Księgi Kapłańskiej oraz nakazu lewiratu z Księgi Powtórzonego Prawa. Zwolennicy Katarzyny podkreślali, że tradycja lewiratu mogła usprawiedliwiać małżeństwo z bratem zmarłego męża, nawet jeśli pierwszy związek zostałby skonsumowany. Stronnicy Henryka skupiali się natomiast na biblijnej klątwie bezdzietności. Brak żyjącego syna Henryk interpretował jako znak gniewu Bożego – dowód, że jego małżeństwo było grzeszne. W ten sposób przesunął ciężar argumentacji z faktów na teologię: to nie wydarzenia w Ludlow miały znaczenie, lecz „owoc” małżeństwa. Brak męskiego dziedzica stał się dla niego jedynym potrzebnym świadectwem.
 
Z perspektywy historyka takie rozumowanie jest jednak problematyczne. Współczesna medycyna tłumaczy poronienia i martwe urodzenia Katarzyny jako wynik komplikacji położniczych lub możliwej niezgodności immunologicznej, a nie biblijnej klątwy. Gdy usuniemy teologiczną interpretację Henryka, pozostaje nam świadectwo samej Katarzyny – konsekwentne, niezmienne i potwierdzane przez jej otoczenie. Nawet jej przeciwnicy, tacy jak Tomasz Cromwell, przyznawali, że była kobietą o niezwykłej uczciwości. Eustachy Chapuys, ambasador cesarski, wielokrotnie podkreślał, że Katarzyna wolałaby umrzeć, niż przyznać się do kłamstwa, które unieważniłoby jej małżeństwo. Zastosowanie zasady brzytwy Ockhama prowadzi do dwóch możliwych „najprostszych” wyjaśnień. Pierwsze: dwoje nastolatków spędzających razem pięć miesięcy naturalnie skonsumuje małżeństwo. Drugie: kobieta o niezachwianej pobożności nie skłamałaby w sprawie, od której zależało jej zbawienie. W realiach XVI wieku większą wagę ma ta druga możliwość. Aby Henryk uznał Katarzynę za dziewicę w noc poślubną, musiałby albo znać prawdę, albo zostać wprowadzony w błąd w sposób niezwykle wyrafinowany. Biorąc pod uwagę jego późniejszą obsesję na punkcie seksualnej przeszłości swoich żon, trudno uwierzyć, że przez osiemnaście lat nie podniósłby tej kwestii, gdyby miał jakiekolwiek wątpliwości.

Grób Katarzyny Aragońskiej w katedrze w Peterborough, jednej
z najważniejszych średniowiecznych świątyń w Anglii. Nagrobek ma formę
płaskiej płyty z inskrypcją, która podkreśla królewską godność Katarzyny, której
w ostatnich latach życia skutecznie jej odmawiano. Wokół grobu często można zobaczyć
 korony z papieru, kwiaty, a także hiszpańskie flagi i bileciki, które są tam pozostawiane
przez odwiedzających chcących oddać hołd królowej niesprawiedliwie potraktowanej
przez los i politykę dworu Tudorów. Co roku odbywa się w katedrze
tzw. Katherine of Aragon Festival, podczas którego upamiętnia się jej życie,
pobożność i wpływ na historię Anglii.
fot. David Iliff

 
W świetle dostępnych dowodów najbardziej prawdopodobny wniosek jest taki, że małżeństwo Katarzyny i Artura nie zostało skonsumowane. Słabe zdrowie Artura, młody wiek obojga małżonków, dwuznaczność papieskiej dyspensy oraz – przede wszystkim – niezmienne świadectwo samej Katarzyny wskazują, że jej twierdzenie o dziewictwie było zgodne z prawdą. Jej stanowisko nie było strategią obronną, lecz wyrazem głęboko zakorzenionej tożsamości. W kontekście angielskiej reformacji Katarzyna jawi się jako postać o niezwykłej moralnej sile. Henryk VIII próbował przekształcić ich wspólną historię, by dopasować ją do własnych potrzeb politycznych i osobistych, lecz konsekwencja Katarzyny – od jej przybycia do Anglii po samotną śmierć w Kimbolton – tworzy obraz kobiety, której słowo było nierozerwalnie związane z jej wiarą. Konsekwencje tego wniosku są istotne dla badań nad epoką Tudorów. Jeśli Katarzyna rzeczywiście była dziewicą, cała konstrukcja prawna „Wielkiej Sprawy Króla” opierała się na fałszywych przesłankach. W takim ujęciu Katarzyna nie jest jedynie tragiczną postacią odsuniętą przez męża, lecz symbolem oporu wobec rosnącej władzy monarchy. Jej dziewictwo staje się narzędziem politycznym nie dlatego, że było przedmiotem sporu, lecz dlatego, że było prawdą, której Henryk nie potrafił zaakceptować. Trwałość tej debaty pokazuje również, jak ograniczone są źródła dotyczące prywatnego życia kobiet w XVI wieku. Ciało Katarzyny było analizowane przez królów, papieży i prawników, a mimo to zachowała przestrzeń, której nikt nie mógł jej odebrać: własne przekonanie o prawdzie. Odmawiając przyznania się do konsumpcji, zachowała kontrolę nad swoją historią. W świecie, w którym straciła niemal wszystko – męża, koronę, zdrowie – nie straciła swojej integralności. Dlatego pytanie o jej dziewictwo jest nie tylko kwestią biologii, lecz także świadectwem siły kobiecego głosu w epoce, która rzadko go słuchała. Katarzyna Aragońska, poprzez swoją niezmienną przysięgę, przeciwstawiła się najpotężniejszemu człowiekowi w Anglii i burzliwym przemianom religijnym Europy. Jej dziewictwo – niezależnie od biologicznej definicji – było jej tarczą, jej bronią i jej dziedzictwem.
 
Rozważając zatem znaczenie pytania o dziewictwo Katarzyny Aragońskiej w szerszym kontekście angielskiej reformacji, widać wyraźnie, że jego konsekwencje wykraczają daleko poza sferę prywatną. Jeśli uznamy, że Katarzyna rzeczywiście była dziewicą, wówczas reformacja w Anglii nie jawi się jako konieczna korekta teologiczna, lecz jako rezultat odmowy Henryka VIII, by przyjąć fakty zarówno biologiczne, jak i prawne. W takim ujęciu to nie Katarzyna, lecz sam król staje się autorem „kłamstwa”, na którym zbudowano całą konstrukcję „Wielkiej Sprawy Króla”. Jej dziewictwo staje się wówczas niemym świadkiem u początków Kościoła Anglii, przypominając, że wielkie przemiany instytucjonalne często wyrastają z najbardziej intymnych i spornych obszarów ludzkiego życia. Choć żadne badania nie pozwolą zajrzeć za zasłonięte drzwi komnaty w Ludlow, analiza dostępnych źródeł wskazuje, że to Katarzyna – nie Henryk – przedstawiała wersję najbardziej spójną i wiarygodną. Jej gotowość, by poświęcić wszystko dla jednego słowa – „dziewica” – nadaje temu pojęciu rangę moralnego testamentu. To na nim opierał się jej „ślub marzeń”, i to ono kształtowało całe jej życie. W oczach historii, podobnie jak w jej własnym przekonaniu, Katarzyna pozostaje jedyną prawowitą żoną Henryka VIII – królową, której największym triumfem było zachowanie honoru w obliczu królewskiej potęgi.

 

Bibliografia:

1. Duffy E.: Saints, Sacraments and Sedition: Religion and Politics in Tudor England. Londyn: Bloomsbury, 2015. 
2. Elton G. R.: England under the Tudors. Londyn: Routledge, 1955. 
3. Fraser A.: The Six Wives of Henry VIII. Londyn: Weidenfeld & Nicolson, 1992. 
4. Loades D.: Henry VIII: Court, Church and Conflict. Londyn: The National Archives, 2007. 
5. Starkey D.: Six Wives: The Queens of Henry VIII. Londyn: Chatto & Windus, 2003. 
6. Weir A.: The Six Wives of Henry VIII. Londyn: Jonathan Cape, 1991. 

 

 Ⓒ Agnieszka Różycka

Czy Katarzyna Aragońska naprawdę poprowadziła armię przeciwko Szkotom w bitwie pod Flodden?

 

Katarzyna Aragońska, pierwsza żona Henryka VIII, to postać zarówno zbyt romantyzowana, jak i wciąż budząca historyczne spory. Niezachwiana lojalność, tragiczny upadek i żarliwe oddanie ugruntowały jej miejsce w wyobraźni potomnych. Niemniej oprócz dobrze znanej narracji o jej małżeńskich perypetiach, istnieje również mniej poznany, aczkolwiek równie intrygujący aspekt jej życia, a mianowicie jej rola podczas bitwy pod Flodden stoczonej 9 września 1513 roku. Podczas gdy obraz Katarzyny prowadzącej angielską armię do bitwy pozostaje jedną z najsilniejszych i najtrwalszych legend, bliższa analiza pierwotnych źródeł i kontekstu historycznego ujawnia bardziej złożoną i zniuansowaną rzeczywistość. Katarzyna Aragońska nie dowodziła fizycznie angielską armią pod Flodden, ale jej strategiczny wpływ, symboliczna obecność i widoczne cechy przywódcze w trakcie prowadzenia kampanii niewątpliwie przyczyniły się do angielskiego zwycięstwa i ugruntowały jej pozycję jako znaczącej postaci w historii Tudorów.

Katarzyna Aragońska
Portret pochodzi z 1525 roku.
autor: Lucas Horenbout

W 1513 roku Anglia została uwikłana w wojnę Ligi w Cambrai. Liga została zawarta 10 grudnia 1508 roku w mieście Cambrai we Francji jako sojusz kilku potęg europejskich przeciwko Republice Weneckiej. W skład Ligi weszli: papież Juliusz II, cesarz Maksymilian I, król Francji Ludwik XII, król Hiszpanii Ferdynand Katolicki, a także władcy kilku włoskich państw, m.in.. Ferrary i Mantui. Celem sojuszu było osłabienie potęgi Wenecji i podział jej terytoriów lądowych między członków Ligi. Kulminacyjnym momentem konfliktu była bitwa pod Agnadello (14 maja 1509 roku), w której Wenecjanie ponieśli dotkliwą klęskę. Mimo to, dzięki zręcznej dyplomacji i zawieraniu oddzielnych porozumień z poszczególnymi członkami Ligi, Wenecja zdołała przetrwać i ostatecznie wyjść z konfliktu z ograniczonymi stratami. Co ciekawe, papież Juliusz II, który początkowo był inicjatorem Ligi, później zmienił front i w 1511 roku zawarł Ligę Świętą z Wenecją i Hiszpanią — tym razem przeciwko Francji.

Henryk VIII, pragnąc umocnić swoją władzę na kontynencie i naśladować waleczność poprzedników, zdecydował się na inwazję na Francję. To sprawiło, że Anglia stała się podatna na potencjalną szkocką inwazję z północy, jako że Szkocja była sprzymierzona z Francją w ramach Auld Alliance (pol. Stare Przymierze). Był to sojusz zawarty jeszcze w 1295 roku między Szkocją a Francją, skierowany przeciwko wspólnemu wrogowi — Anglii. Był to zarówno pakt wojskowy, jak i dyplomatyczny, który miał na celu wzajemną pomoc w razie ataku ze strony Anglików. Jeśli Anglia zaatakowałaby jedno z państw, drugie miało obowiązek zaatakować Anglię z drugiej strony. Sojusz ten odegrał ważną rolę m.in. podczas wojen o niepodległość Szkocji, wojny stuletniej, a także w czasie rzeczonej bitwy pod Flodden w 1513 roku, kiedy to Szkoci najechali na Anglię w odpowiedzi na jej działania przeciwko Francji. Choć formalnie przymierze zakończyło się w 1560 roku wraz z podpisaniem Traktatu Edynburskiego, to jego dziedzictwo przetrwało w kulturze i pamięci historycznej — do dziś w Szkocji i Francji wspomina się je z sentymentem jako symbol dawnej przyjaźni. W związku z powyższym Henryk mianował Katarzynę regentką i gubernatorką królestwa pod swoją nieobecność, co było pozycją o ogromnej odpowiedzialności i władzy. Już sama nominacja mówi wiele o zaufaniu Henryka do umiejętności Katarzyny, zwłaszcza biorąc pod uwagę związaną z tym wysoką stawkę.

Kopia zaginionego portretu Jakuba IV Stewarta wykonana
w 1450 roku przez Daniëla Mijtensa.

Historyczne zapisy jednoznacznie wskazują, że faktyczne dowództwo wojskowe w bitwie pod Flodden należało do Tomasza Howarda, hrabiego Surrey. Był on doświadczonym dowódcą z bogatym dorobkiem i stanowił logiczny wybór do poprowadzenia sił angielskich przeciwko szkockiej armii dowodzonej przez króla Jakuba IV, którego  żoną była wówczas Małgorzata Tudor, starsza siostra Henryka VIII. Ówczesne relacje, w tym listy i depesze, konsekwentnie identyfikują Surreya jako twórcę angielskiej kampanii i przywódcę na polu bitwy. Nigdzie w tych oficjalnych dokumentach nie ma jakiejkolwiek wzmianki o tym, że Katarzyna fizycznie dowodziła wojskami lub uczestniczyła w faktycznej walce.

Jednak odrzucenie roli Katarzyny jako jedynie ceremonialnej byłoby rażącym uproszczeniem. Chociaż nie znajdowała się na linii frontu, dzierżąc miecz, jej wpływ na kampanię był znaczący i mieścił się w ramach ograniczeń i oczekiwań związanych z jej pozycją królowej regentki. Jej działania w tym okresie pokazują, że miała strategiczny umysł, doskonale rozumiała polityczne manewry i posiadała potężną zdolność do inspirowania i motywowania.

Widok na wzgórze Flodden, ukazujący jego strome nachylenie.
W czasie bitwy szczyt wzgórza był pozbawiony drzew.
fot. Ron Shirt

Jednym z kluczowych aspektów wkładu Katarzyny w kampanię było jej bezpośrednie zaangażowanie w organizację i zaopatrzenie angielskiej armii. Zachowane listy i dokumenty szczegółowo opisują jej wysiłki w gromadzeniu oddziałów, zabezpieczaniu zapasów i zapewnianiu sprawnego funkcjonowania działań wojennych. Aktywnie korespondowała z różnymi oficjelami, wydając rozkazy i dyrektywy kluczowe dla logistycznego wsparcia sił angielskich. W liście do Henryka wyrażała troskę o dobre samopoczucie żołnierzy i przysięgała, że zrobi wszystko, co w jej mocy, aby zaspokoić ich potrzeby. To widoczne zaangażowanie w sprawy armii niewątpliwie podniosło morale i przyczyniło się do ogólnego sukcesu kampanii.

Co więcej, Katarzyna odegrała kluczową rolę w zjednoczeniu narodu angielskiego i wzmocnieniu poczucia jedności narodowej w czasie potencjalnego kryzysu. Rozumiała siłę tradycji i skutecznie ją wykorzystywała. Na przykład zleciła budowę sztandaru z wizerunkiem świętego Jerzego, patrona Anglii, który miał być niesiony w trakcie bitwy. Sztandar ten służył jako potężne wizualne przypomnienie o słuszności ich sprawy i zaszczepił w angielskich żołnierzach poczucie patriotycznej żarliwości. To zrozumienie i manipulowanie nastrojami społecznymi świadczy o jej bystrym zmyśle politycznym.

Zapis historyczny zawiera również relacje z porywających przemówień Katarzyny wygłoszonych do żołnierzy przed ich wymarszem na północ, by stawić czoła Szkotom. Chociaż dokładne brzmienie tych przemówień może być upiększone w późniejszych relacjach, to podstawowe przesłanie pozostaje spójne: wezwanie do obrony Anglii, obietnica zwycięstwa i potężna deklaracja jej niezachwianej wiary w ich umiejętności. Mowy te, niezależnie od ich dokładnej treści, bez wątpienia służyły wzmocnieniu poczucia pewności siebie u żołnierzy i ugruntowaniu ich lojalności wobec Korony.

Prawdopodobnie najbardziej trwałym aspektem narracji o Katarzynie Aragońskiej i bitwie pod Flodden jest legenda o wysłaniu przez nią Henrykowi VIII kawałka zakrwawionego sztandaru szkockiego króla po zwycięstwie Anglików. Podczas gdy wiarygodność tej konkretnej anegdoty pozostaje przedmiotem dyskusji wśród historyków, jej symboliczna waga jest niezaprzeczalna. Niezależnie od tego, czy faktycznie wysłała sztandar, czy też nie, historia ta stanowi odzwierciedlenie powszechnego postrzegania Katarzyny jako silnej i wpływowej postaci, która odegrała znaczącą rolę w angielskim triumfie. Niezależnie od tego, czy legenda ta jest prawdziwa, czy też nie, to jednak wskazuje na fakt, że Katarzyna była powszechnie postrzegana jako osoba wpływowa i znacząco przyczyniająca się do narodowego zwycięstwa.

prawa autorskie Ⓒ Agnieszka Różycka